Παρέμβαση στο φεστιβάλ ντοκιμαντέρ σχετικά με το Καμπ της Σιντικής

 Παρέμβαση στο φεστιβάλ ντοκιμαντέρ σχετικά με το Καμπ της Σιντικής 

Λινκ κειμένου/link for the text [gr/eng]: 

https://athens.indymedia.org/post/1639952/

Αντιπολεμική παρέμβαση σε στάσεις λεωφορείων στη Θεσσαλονίκη.

 Αντιπολεμική παρέμβαση σε στάσεις λεωφορείων στη Θεσσαλονίκη.

Ευχαριστίες.

 Ευχαριστούμε τις φίλες και τους φίλους που στήριξαν την συλλογή βοήθειας για έγκλειστους μετανάστες στα κολαστήρια των ελληνικών καμπ. Τα πράγματα παραδόθηκαν σήμερα. Οι διαρκείς ελλείψεις σε βασικά πράγματα επιβίωσης στα καμπ της υποτιθέμενης φιλοξενίας, δείχνει και το συνειδητό μέγεθος της απανθρωπιάς του ελληνικού κράτους και κεφαλαίου που από τη μία πλευρά θησαυρίζει στην πλάτες των μεταναστ(ρι)ών από την άλλη τους φυλακίζει σε πρωτοφανείς συνθήκες. Ο αγώνας για την συντριβή των στρατοπέδων συγκέντρωσης, συνεχίζεται...

We would like to thank our friends who supported the relief drive for detained migrants in the hellish conditions of Greek camps. The supplies were delivered today. The constant shortages of basic necessities for survival in the so-called “reception” camps reveal the full extent of the inhumanity of the Greek state and capital, which on the one hand profits at the expense of migrants and, on the other, imprisons them in unprecedented conditions. The struggle to dismantle the concentration camps continues...

Δύναμη στο απεργό πείνας Α. Χ.

 Αλληλεγγύη στην κοινότητα των Προσφυγικών!

Δύναμη στο απεργό πείνας Α. Χ.

(πανό στη σημερινή αντιφασιστική συγκέντρωση στην Τούμπα)

Γλέντι οικονομικής ενίσχυσης

 

حول مخيم سينتيكي في سيريس

 حول مخيم سينتيكي في سيريس

مخيم سينتيكي في سيريس هو مخيم اعتقال، أي سجن يُحتجز فيه الناس على أساس أصلهم لفترات زمنية غير محددة تحت سيطرة قوات القمع، وتحديدًا تحت حراسة دائمة من قوات مكافحة الشغب. يقع المخيم خارج مدينة سيريس، في وادٍ قرب الحدود مع بلغاريا، وبالتالي فهو بعيد عن فضاء وعلاقات المجتمع المحلي.

يعيش المعتقلون في حاويات في أحد أبرد مناطق البلاد، مع نقص في أشياء أساسية مثل الأغطية، والمراحيض، والملابس، والطعام، ومنتجات النظافة، ومن دون أي رعاية طبية، وكل ذلك تحت “قانون” كل حارس. ترفض الإدارة تقديم أي رعاية طبية لهم، ولا يتم وصف حتى أبسط العلاجات للمشكلات اليومية مثل الطفح الجلدي الذي يعاني منه الناس بسبب غياب شروط النظافة. ويزيد من عزلتهم غياب الترجمة، وهي مسألة حيوية للمحتجزين. فبالرغم من أنه تم تعيين سبعة موظفين رسميًا، إلا أن معظمهم غير موجودين، وعندما يحضرون يُمنعون من التحدث مع المعتقلين. وقد علمنا أيضًا أنهم لا يعرفون حتى اللغات الأم للمهاجرين الموجودين في سينتيكي.

يُمنع جميع العاملين في المخيم، من عمال النظافة إلى المترجمين والحراس، من التحدث معهم، ويعاملونهم بطريقة غير إنسانية ويشتمونهم. هذا النظام الكامل من العزلة يسبب العديد من المشكلات النفسية، ولا توجد أي رعاية لها، حيث يعاني كثيرون من الاكتئاب وقد حاول بعضهم الانتحار.

يتكون المخيم من قسم مفتوح وآخر مغلق. في القسم المغلق يُحتجز رجال من أصول مصرية بشكل أساسي، وكذلك من بنغلادش، وهم حرفيًا لا يملكون ملابس يرتدونها ويتجولون بخرق أو حتى بملابس نسائية مثل الفساتين، ويعانون من البرد.

في منتصف أغسطس، نُقل بعض الأشخاص من المخيم إلى المستشفى بسبب سوء التغذية. وفي 18 أغسطس حاول بعض المعتقلين القيام بما هو بديهي، أي الهروب. لكنهم لم ينجحوا وتم اعتقالهم. وفي وقت لاحق من اليوم نفسه، دخلت الشرطة إلى زنزانة أحد المعتقلين وضربته. دافع عنه رفاقه وبدأوا اعتصامًا احتجاجيًا، حاول المدير تهدئته عبر تقديم 50 زوجًا من النعال.

نتيجة لذلك، في 19 أغسطس بدأ 266 معتقلًا إضرابًا عن الطعام احتجاجًا على ظروف المعيشة المزرية وتأخر إجراءات اللجوء. ولم تتم الاستجابة لمطالبهم.

في 12 نوفمبر ثار بعض الأشخاص في المخيم، وقطعوا الأسلاك في السياج وحاولوا الهروب. وصلت فورًا قوات خاصة وألقت قنابل صوتية ضوئية، ووفق وسائل إعلام محلية في سيريس تم استخدام مواد كيميائية أيضًا. تقول الشرطة إن أحدًا لم يهرب وإن اثنين من الحراس أصيبا بجروح طفيفة.

ومن اللافت أن التقارير القليلة التي نُشرت اعتمدت حصريًا على بيانات الشرطة، دون أن تذكر شيئًا عن ظروف الاحتجاز أو صحة المعتقلين. في اليوم التالي، مثل 30 معتقلًا أمام القضاء دون أن يُتاح لهم اختيار دفاعهم الخاص، وحُكم على كل واحد منهم بالسجن ثلاث سنوات وغرامة 450 يورو، بينما حُكم على أحدهم بالسجن ثلاث سنوات وسبعة أشهر دون وقف التنفيذ. وبعد انتهاء المحاكمة، تم توزيع الثلاثين مهاجرًا على سجون مختلفة في أنحاء اليونان. وكإجراء انتقامي بعد محاولة الهروب هذه، قامت الإدارة بنشر قوات مكافحة الشغب خارج بوابة المخيم التي تحرسه ليلًا ونهارًا.

يعيش الناس في هذا البلد في ظروف من عدم الأمان المستمر، من يوم إلى يوم ومن شهر إلى شهر. يمتلك أصحاب العمل الآن أدوات قانونية لاستغلالنا حتى 13 ساعة في اليوم، وكلما خرجنا إلى الشوارع يرسلون الشرطة لضربنا. علينا أن نرمي النرد كل مرة نصعد فيها إلى قطار، وأن نأخذ نفسًا عميقًا كل مرة نفتح فيها فاتورة الكهرباء. لكن بالنسبة لبعضنا، لا تتوقف الهجمة عند هذا الحد.

الدولة اليونانية، التي تدعم وتشارك بنشاط في الإبادة الجماعية في فلسطين على الضفة الأخرى من البحر المتوسط، تبذل جهدًا منهجيًا لتحويل البحر بأكمله إلى مقبرة وميدان صيد للبشر لكل شرطي في خفر السواحل. وعلى كل مستوى، يعمل الجهاز الرسمي وشبه الرسمي للدولة—على الحدود، وفي مراكز الشرطة، وفي المحاكم، وفي المخيمات، وفي السجون—من خلال وسائل قانونية وبيروقراطية أو عبر العنف المنهجي والاحتجاز، على فصل المهاجرين وتقليل قيمتهم والقضاء عليهم اجتماعيًا وجسديًا إلى درجة إنكار إنسانيتهم، كما أقر بذلك الشرطي الذي صرخ في وجه أحد المعتقلين في سينتيكي واصفًا إياه بـ“الكلب”.

نحن الذين نتأثر بهذه الآليات نُعتبر بالنسبة للدولة وأصحاب العمل قوة عاملة يمكن استغلالها بشكل أشد عندما يناسبهم ذلك، ويمكن سجنها أو ترحيلها أو القضاء عليها عندما لا يناسبهم. هذا النظام، في ارتباطه بالواقع القاتم العام، يسمى العنصرية المؤسسية، وهو في الحقيقة الشكل الأكثر حدة من الحرب الموجهة ضد جميعنا في الطبقات الدنيا من المجتمع. فالعنصرية المؤسسية هي سلاح أساسي تستخدمه الدولة لتقسيمنا وإخضاعنا والتخلص منا، مما يسمح للرأسمالية بتخفيض قيمة الحياة والعلاقات الإنسانية بشكل جماعي وتحقيق الربح.

القانون الأخير لڤوريديس-بليفريس، وكذلك القرار الوزاري لخرسوخويديس بشأن نشر قوات الشرطة في مستوطنات الروما، يعززان واقع العنصرية المؤسسية، تمامًا كما تتصاعد ظروف الإفقار والإرهاب الجنائي والانخراط في الحروب. فالبقاء في البلاد دون الحصول على لجوء—أي مجرد وجود الناس—يُعاقَب عليه بالسجن الجنائي، بينما تتوسع إمكانات الاحتجاز الإداري، أي السجن دون ارتكاب جريمة، في معسكرات الاعتقال التابعة للدولة.

تشكل قضية المعتقلين في سينتيكي تطبيقًا لهذا التشديد، وتذكرنا بحقيقة معروفة: مهما كان القانون قاسيًا، فإن الدولة تريد دائمًا أن تكون الممارسة الواقعية أكثر وحشية بعدة مستويات.

يمثل مخيم سينتيكي مثالًا على بؤس الدولة، إذ يبدو أنه أحد أكثر المخيمات عزلة، بينما اكتملت وظيفته كمخيم اعتقال. نعتقد أن الوحشية التي تمارس في هذا المخيم تكشف فساد المجتمع والدولة بأكملها وتعكس بوضوح العنصرية العرقية. ومهما حاولوا عزل المهاجرين عن النسيج الحضري وسجنهم، يجب علينا دعمهم وإبراز نضالاتهم. سواء أولئك الذين يحاولون البقاء على قيد الحياة في ظروف المخيم المزرية أو الثلاثين سجينًا الذين عوقبوا بسبب محاولة الهروب من هذا الجحيم.

إن مهاجري مخيم سينتيكي يطالبون بما هو بديهي: ظروف حياة كريمة، أدوية، أطباء، أوراق للتنقل، وحريتهم.

لا ينبغي أن نغض الطرف عن التعذيب والبؤس الذي تفرضه الدولة والفاشية.

ولا ينبغي أن نقبل العبودية ونزع الإنسانية كطريقة للحياة.

في جحيم المخيمات، التمرد هو الحل الوحيد

الحرية لـ30 معتقلًا من سينتيكي

نريد مهاجرين في كل حي،

ومعسكرات الاعتقال لا مكان لها أبدًا وفي أي مكان

محلّة

الجمعية المفتوحة المناهضة للعنصرية – غرب ثيسالونيكي

Για το καμπ της Σιντικής Σερρών. For the camp at Sintiki Cerres.

 [scroll for english]

Το καμπ της Σιντικής Σερρών είναι ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης, μία φυλακή δηλαδή όπου άνθρωποι κρατούνται βάσει της καταγωγής τους για απροσδιόριστα χρονικά διαστήματα υπό τον έλεγχο των δυνάμεων καταστολής και συγκεκριμένα φυλάσσονται απο σταθερά στρατοπεδευμένες δυνάμεις των ΜΑΤ. Είναι ένα στρατόπεδο έξω από τις Σέρρες, σε μία χαράδρα κοντά στα σύνορα με την Βουλγαρία και άρα έξω από τον χώρο και τις σχέσεις των ανθρώπων της τοπικής κοινωνίας.

Οι κρατούμενοι/ες ζουν σε κοντέινερ σε ένα από τα πιο κρύα σημεία της χώρας, με ελλείψεις σε πράγματα όπως σεντόνια, τουαλέτες, ρούχα, φαγητό, είδη υγιεινής και χωρίς ιατροφαρμακευτική κάλυψη, υπό το "δίκαιο" του κάθε ανθρωποφύλακα. Η διοίκηση τους αρνείται οποιαδήποτε ιατρική περίθαλψη και δεν συνταγογραφούν ακόμα και για τα πιο καθημερινά ζητήματα όπως τα δερματικά εξανθήματα από τα οποία υποφέρουν οι άνθρωποι λόγω έλλειψης συνθηκών υγιεινής. Περαιτέρω απομονωτική είναι η συνθήκη της διερμηνείας που είναι ζωτικής σημασίας για τους έγκλειστους. Συγκεκριμένα, παρόλο που επισημως έχουν διοριστεί 7 υπάλληλοι, οι περισσότεροι είναι άφαντοι και όταν παρουσιάζονται απαγορεύεται να μιλάνε στους κρατούμενους. Έχουμε πληροφορηθεί μάλιστα πως δεν είναι καν γνώστες των μητρικών γλωσσών των  μεταναστών που βρίσκονται στη Σιντική.

Ολόκληρο το προσωπικό του καμπ απαγορεύεται να τους μιλάει απο τις καθαρίστριες, μεχρι τους διερμηνείς και τους φύλακες,  τους φέρονται απάνθρωπα και τους βρίζουν. Όλο αυτό το καθεστώς απομόνωσης πυροδοτεί και πολλά ψυχολογικά προβλήματα, για τα οποία όπως γίνεται αντιληπτό δεν υπάρχει καμία μέριμνα με πολλους να πάσχουν από κατάθλιψη και να έχουν αποπειραθεί να αυτοκτονήσουν.

Το καμπ αποτελείται από μία ανοιχτή και μία κλειστή δομή, στην οποία κλειστή κρατούνται άντρες κυρίως αιγυπτιακής καταγωγής, αλλα και μπαγκλαντεσιανής που κυριολεκτικά δεν έχουν ρούχα να φορέσουν και κυκλοφορούν με κουρέλια ή γυναικεία ρούχα πχ φορέματα και υποφέρουν από το κρύο.

Στα μέσα Αυγούστου άνθρωποι από το καμπ μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο λόγω υποσιτισμού. Στις 18 Αυγούστου κάποιοι από τους κρατούμενους επιχείρησαν το αυτονόητο δηλαδή να δραπετεύσουν. Ωστόσο, δεν τα κατάφεραν και συνελήφθησαν. Αργότερα την ίδια μέρα οι μπάτσοι μπήκαν στον θάλαμο του ενός και τον ξυλοκόπησαν. Οι συγκρατούμενοί του τον υπερασπίστηκαν και ξεκίνησαν καθιστική διαμαρτυρία την οποία ο διευθυντής σκέφτηκε να κατευνάσει προσφέροντας 50 ζευγάρια παντόφλες.

Ως επομενο, στις 19 Αυγούστου 266 κρατούμενοι ξεκινούν απεργία πείνας με αιτήματα γύρω από τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης και τις καθυστερημένες διαδικασίες ασύλου. Τα αιτήματά τους δεν ικανοποιούνται.

Στις 12 Νοεμβρίου άνθρωποι στο καμπ εξεγήρονται, κόβουν τα σύρματα στον φράχτη και προσπαθούν να αποδράσουν. Απευθείας, κατέφθασαν ΟΠΚΕ όπου έριξαν κρότου λάμψης και σύμφωνα με Σερραϊκά μέσα και χημικά. Οι μπάτσοι λένε πως κανείς δεν απέδρασε και ότι δύο ανθρωποφύλακες τραυματίστηκαν ελαφρά.

Είναι ενδεικτικό πως από τα ελάχιστα δημοσιεύματα που υπήρξαν, όλα είχαν αποκλειστική πηγή τα δελτία τύπου των μπάτσων, χωρίς φυσικά να αναφέρουν τίποτα για τις συνθήκες κράτησης ή την υγεία των κρατουμένων. Την επόμενη μέρα 30 κρατούμενοι περνούν αυτόφωρο δίχως να εχουν την επιλογή δικής τους υπεράσπισης και καταλήγουν να καταδικάζονται σε 3 χρόνια και 450 ευρώ ο καθένας ενώ ένας από αυτούς καταδικάζεται σε 3 χρόνια και 7 μήνες χωρις αναστολή. Με την ολοκλήρωση της δικής των 30 μεταναστών και την καταδίκη τους, διαχωρίστηκαν σε διάφορες φυλακές σε όλη την ελληνική επικράτεια. Εκδικητικά σε αυτή την προσπάθεια απόδρασης, η διοίκηση τοποθετεί δυνάμεις των ΜΑΤ έξω από την πύλη που φυλάνε σταθερά νυχθημερόν το καμπ.

Οι άνθρωποι σε αυτόν τον τόπο ζούμε σε συνθήκες διαρκούς επισφάλειας και διαβίωσης μέρα με την μέρα, μήνα με τον μήνα. Τα αφεντικά έχουν τώρα και νομικά όπλα ώστε να μας ξεζουμίζουν για 13 ώρες την ημέρα, ενώ όποτε βγαίνουμε στους δρόμους στέλνουν μπάτσους να μας δείρουν. Πρέπει να ρίχνουμε μια ζαριά κάθε φορά που μπαίνουμε σε τρένο και να παίρνουμε μια βαθιά ανάσα κάθε φορά που ανοίγουμε λογαριασμό ρεύματος. Για κάποιους από εμάς όμως η επίθεση δεν σταματάει εκεί.

Το ελληνικό κράτος που ενεργά στηρίζει και συμμετέχει στην γενοκτονία στην Παλαιστίνη, στην απέναντι ακτή της Μεσογείου, καταβάλει συστηματική προσπάθεια ώστε να μετατρέψει ολόκληρη την θάλασσα σε νεκροταφείο και πεδίο κυνηγιού ανθρώπων για τον κάθε αποκτηνωμένο λιμενόμπατσο. Σε κάθε επίπεδο του ο κρατικός και παρακρατικός μηχανισμός, σε σύνορα, σε ΑΤ, σε δικαστήρια, σε καμπ, σε φυλακές (και όχι μόνο) με νομικά και γραφειοκρατικά μέσα, ή/και με ωμή συστηματοποιημένη βία και εγκλεισμό, λειτουργεί ώστε να διαχωρίζει, να υποτιμά, να εξοντώνει κοινωνικά και φυσικά μετανάστριες και μετανάστες σε επίπεδο που πλέον τους αρνείται την ανθρώπινη ιδιότητα, όπως ομολογεί και ο μπάτσος που φώναζε έγκλειστο στην Σιντική "σκύλο". Όσες από εμάς πλήττονται και από αυτούς τους μηχανισμούς είμαστε για το κράτος και τα αφεντικά εργατικό δυναμικό προς ακόμη εντατικότερη εκμετάλλευση, όταν συμφέρει, και προς φυλάκιση, απέλαση ή εξόντωση όταν δεν συμφέρει. Το σύστημα αυτό, σε όλη την διασύνδεσή του με την γενικευμένη ζοφερή κανονικότητα, ονομάζεται θεσμικός ρατσισμός, και δεν είναι τίποτε άλλο παρά η πιο οξεία και εντατική μορφή του πολέμου που μαίνεται εναντίων όλων μας στα κάτω στρώματα της κοινωνίας. Ο θεσμικός ρατσισμός αποτελεί απαραίτητο οπλοστάσιο ώστε το κράτος να μας διαχωρίζει, να μας πειθαρχεί και να μας ξεφορτώνεται, επιτρέποντας στον καπιταλισμό να υποτιμά μαζικά ανθρώπινες ζωές και σχέσεις και να κερδοφορεί.

Ο πρόσφατος νόμος Βορίδη-Πλεύρη, όπως και η υπουργική απόφαση Χρυσοχοΐδη για τις αστυνομικές δυνάμεις κατοχής σε Ρομά οικισμούς, αναβαθμίζουν την πραγματικότητα του θεσμικού ρατσισμού, όπως και συνολικά αναβαθμίζονται οι συνθήκες φτωχοποίησης, ποινικής τρομοκρατίας και πολεμικής εμπλοκής. Η παραμονή στην χώρα χωρίς παραχώρηση ασύλου, δηλαδή η ίδια η ύπαρξη ανθρώπων, τιμωρείται με ποινική φυλάκιση, ενώ μεγαλώνουν τα νόμιμα περιθώρια διοικητικής κράτησης -φυλάκισης δηλαδή- χωρίς κανένα αδίκημα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του κράτους. Η υπόθεση των έγκλειστων στην Σιντική αποτελεί εφαρμογή αυτής της αναβάθμισης, ενώ μας θυμίζει κάτι που είναι ευρέως γνωστό, πως όσο άθλιος και αν είναι ο νόμος πάντα το κράτος θέλει την πραγματικότητα πέντε επίπεδα πιο βάρβαρη.

Το καμπ της Σιντικής αποτελεί παράδειγμα αθλιότητας για το κράτος, καθώς μοιάζει να είναι ένα από τα πιο απομονωμένα καμπ, ενώ η λειτουργία του ως στρατόπεδο συγκέντρωσης είναι ολοκληρωμένη.Θεωρούμε πως η βαρβαρότητα που εξαντλείται στο συγκεκριμένο καμπ, αναδεικνύει τη σαπίλα ολης της κοινωνίας και του κράτους κι αποτυπώνει στο μεγαλείο του τον φυλετικό ρατσισμό. Όσο αποκομμένους κι αν θέλουν τους μετανάστες απο τον αστικό ιστό και έγκλειστους στη φυλακή εμείς οφείλουμε να τους στηρίξουμε και να φέρουμε στο προσκήνιο τους αγώνες τους. Τόσο για αυτούς που προσπαθούν να  επιβιώσουν σε αυτες τις άθλιες συνθήκες του καμπ όσο και για τους 30 φυλακισμένους που τιμωρήθηκαν για την αυτονόητη πράξη της απόδρασης από αυτό το κολαστήριο. Οι μετανάστες του καμπ Σιντικής διεκδικούν τα αυτονόητα, αξιοπρεπείς συνθήκες ζωής, φάρμακα, γιατρούς, χαρτιά για μετακίνηση και την ελευθερία τους. Να μη κλείνουμε τα μάτια μας στους βασανισμούς και την αθλιότητα που επιβάλλει το κράτος κι ο φασισμός. Να μην αποδεχτούμε τη σκλαβιά και την απανθρωποποιήση ως όρο ζωής.

ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ ΤΩΝ ΚΑΜΠ,Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ

FREE 30 OF SINTIKI

ΘΕΛΟΥΜΕ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ, ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ

Μαχαλάς

Ανοιχτή Αντιρατσιστική Συνέλευση στη Δυτ.Θεσσαλονίκη

The Sintiki Serres camp is a concentration camp, a prison where people are held on the basis of their origin for indefinite periods of time under the control of the forces of repression, specifically guarded by permanently stationed riot police forces. It is a camp outside Serres, in a ravine near the border with Bulgaria and therefore outside the space and relationships of the local community.

The detainees live in containers in one of the coldest parts of the country, lacking things such as sheets, toilets, clothes, food, hygiene products, and without medical coverage, under the "law" of each guard. The administration denies them any medical care and does not prescribe even for the most everyday issues such as skin rashes that people suffer from due to poor hygiene conditions. Further isolating them is the condition of interpretation, which is vital for the detainees. Specifically, although seven employees have been officially appointed, most of them are nowhere to be found, and when they do show up, they are forbidden from speaking to the detainees. We have even been informed that they are not even familiar with the native languages of the migrants in Sintiki.

The entire camp staff, from the cleaners to the interpreters and guards, are forbidden from talking to them, treating them inhumanely, and swearing at them. This whole isolation regime triggers many psychological problems, for which, as can be understood, there is no care, with many suffering from depression and attempting suicide.

The camp consists of an open and a closed structure, in which men of mainly Egyptian origin are held, but also Bangladeshi men who literally have no clothes to wear and walk around in rags or women's clothes, such as dresses, and suffer from the cold.

In mid-August, people from the camp were taken to hospital due to malnutrition. On August 18, some of the detainees attempted the obvious, namely to escape. However, they did not succeed and were arrested. Later that day, the cops entered one detainee's cell and beat him up. His fellow detainees defended him and began a sit-in protest, which the director tried to appease by offering 50 pairs of slippers.

As a result, on August 19, 266 detainees began a hunger strike with demands related to the appalling living conditions and delayed asylum procedures. Their demands were not met.

On November 12, people in the camp revolted, cut the wires on the fence, and tried to escape. The riot police arrive immediately, throwing flash grenades and, according to Serres media, chemicals. The cops say that no one escaped and that two guards were slightly injured. It is indicative that of the few reports that were published, all were based exclusively on police press releases, without, of course, mentioning anything about the conditions of detention or the health of the detainees. The next day, 30 detainees were tried without the option of their own defense and ended up being sentenced to 3 years and 450 euros each, while one of them was sentenced to 3 years and 7 months without parole. After the trial of the 30 migrants and their sentencing, they were separated and sent to various prisons throughout Greece. In retaliation for this escape attempt, the administration stationed riot police outside the gate, who guard the camp day and night.

The people in this place live in constant insecurity, living day to day, month to month. Our bosses now have legal weapons to squeeze us for 13 hours a day, and whenever we take to the streets, they send the cops to beat us up. We have to roll the dice every time we get on a train and take a deep breath every time we open our electricity bill. For some of us, however, the attack does not stop there.

The Greek state, which actively supports and participates in the genocide in Palestine, on the opposite shore of the Mediterranean, is making a systematic effort to turn the entire sea into a graveyard and a hunting ground for every port cop. At every level, the state and parastatal apparatus, at borders, in police stations, in courts, in camps, in prisons (and elsewhere), uses legal and bureaucratic means, and/or brutal, systematic violence and confinement, operates to separate, devalue, and exterminate migrants socially and physically to a degree that denies them their humanity, as admitted by the cop who shouted "dog" at the detainee in Sintiki. Those of us who are affected by these mechanisms are, for the state and the bosses, a labor force to be exploited even more intensively when it suits them, and to be imprisoned, deported, or exterminated when it does not. This system, in all its interconnection with generalized grim normality, is called institutional racism, and it is nothing more than the most acute and intense form of war waged against all of us in the lower strata of society. Institutional racism is an essential weapon for the state to divide us, discipline us, and get rid of us, allowing capitalism to massively devalue human lives and relationships and make a profit.

The recent Voridis-Plevris law, as well as the ministerial decision by Chrysochoidis on police forces occupying Roma settlements, reinforce the reality of institutional racism, just as conditions of impoverishment, criminal terror, and military engagement. Staying in the country without asylum, that is, the very existence of people, is punished with criminal imprisonment, while the legal scope for administrative detention—i.e., imprisonment—without any offense in the state's concentration camps is increasing. The case of those detained in Sintiki is an application of this upgrade, while reminding us of something that is widely known: no matter how miserable the law is, the state always wants reality to be five levels more barbaric.

The Sintiki camp is an example of the state's misery, as it appears to be one of the most isolated camps, while its function as a concentration camp is complete. We believe that the barbarity that is exhausted in this particular camp highlights the rottenness of society and the state as a whole and reflects the greatness of racial racism. No matter how isolated they want to keep immigrants from the urban fabric and locked up in prison, we must support them and bring their struggles to the forefront. This applies both to those who are trying to survive in the appalling conditions of the camp and to the 30 prisoners who were punished for the obvious act of escaping from this hellhole. The migrants in the Sintiki camp are demanding what is self-evident: decent living conditions, medicine, doctors, travel documents, and their freedom. Let us not close our eyes to the torture and misery imposed by the state and fascism. Let us not accept slavery and dehumanization as a way of life.

IN THE HELL OF THE CAMPS, REVOLT IS THE ONLY SOLUTION.

FREE 30 OF SINTIKI

WE WANT MIGRANTS IN EVERY NEIGHBORHOOD, CONCENTRATION CAMPS NEVER AND NOWHERE

Mahallas

Open Anti-racist Assembly West Thessaloniki