Μαχαλάς - Ανοιχτή Αντιρατσιστική Συνέλευση στη Δυτική Θεσσαλονίκη (αυτοπαρουσιαστικό κείμενο στα ελληνικά)

Ποιές/α/οι είμαστε, τι επιδιώκουμε και γιατί

Είμαστε μια ανοιχτή κοινωνική-πολιτική συλλογικότητα που ξεκινά από ανθρώπους που γνωριστήκαμε σε αντιρατσιστικούς και αντικατασταλτικούς αγώνες στην πόλη. Βλέπουμε πως μέσα στην γενικευμένη συνθήκη της αυξανόμενης παράδοσης των ζωών μας στην αγορά, της φτωχοποίησης, της κατατολής και των φυλακίσεων, των μαζικών κρατικών και καπιταλιστικών δολοφονιών και των γενοκτονιών, το κράτος - που έχει έναν μπάτσο και έναν εργολάβο για όλες τις δουλειές- καλλιεργεί και δοκιμάζει τα χειρότερα αντανακλαστικά της κοινωνίας.

Προσπαθεί να μας πείσει πως πράγματι είμαστε αναλώσιμες όπως και μας βλέπει, προσπαθεί να μας τρομοκρατίσει ώστε να υποχωρήσουμε σε μια επιβίωση ατομική, παθητική και αποκομένη, μας επιτήθεται ενώ μας βομβαρδίζει με αστυνομικά δελτία μέχρι να πειστούμε πως κινδυνεύουμε από τους δίπλα μας και όχι από τους από πάνω. Το κράτος μας θέλει κανίβαλους και μας διαχωρίζει στοχοποιώντας σκληρότερα τους πιο ευάλωτους ανθρώπους της τάξης μας, τις μετανάστριες και τις Ρομά.

Απέναντι σε αυτήν την συνθήκη διαχωρισμών και υποτίμησης εμείς προσπαθούμε έμπρακτα να βρούμε την κοινή ζωή και τον κοινό αγώνα. Συνδεόμαστε μέσα στην συλλογικότητα με αμοιβαία ευθύνη, δεσμευόμαστε δηλαδή ο ένας στην στήριξη της άλλης και στην πραγματοποίηση των αποφάσεων που παίρνουμε μαζί. Δρούμε οριζόντια στην βάση της αλληλεγγύης και της αυτοοργάνωσης, αναγνωρίζουμε δηλαδή την ικανότητά μας να αντισταθούμε και να χτίσουμε μαζί μια άλλη ζωή στην βάση της αλληλέγγυας συνεργασίας και αναλαμβάνουμε την ευθύνη που αυτό συνεπάγεται. Συναποφασίζουμε μέσα στις συνελεύσεις μας και ξεκινάμε να οργανώνουμε τις δομές και τις αντιστάσεις που απαιτούν οι συλλογικές μας ανάγκες, με βάσει τις ικανότητές μας, καθώς αναγνωρίζουμε πως κανείς δεν θα το κάνει για εμάς. Παράλληλα αναζητούμε συνδέσεις με όσες/α/ους θέλουν να το κάνουν μαζί μας, ο καθένας από την δική του γωνιά. Επιδιώκουμε συνδέσεις με την γειτονιά μας, με συλλογικότητες και αυτοοργανωμένες δομές, με μεταναστευτικές και ρομά κοινότητες, με ανθρώπους στα καμπ και τις φυλακές.

Βασικές Αρχές και Μέθοδοι

Βασικές μας αρχές είναι ο αντιρατσισμός, ο αντικρατισμός, ο αντικαπιταλισμός και η αντιπατριαρχία, ενώ προτάσουμε την αλληλεγγύη, την ισοτιμία, την οριζοντιότητα, την αυτοοργάνωση και την συλλογική φροντίδα, αρχές που αφ’ ενός επιχειρούμε να πραγματοποιήσουμε για τις εαυτές μας ως συλλογικότητα με την προοπτική της κοινότητας και αφ’ ετέρου προτείνουμε ως βάσεις ευρείας κοινωνικής-πολιτικής οργάνωσης.

Στόχος μας είναι η συγκρότηση κοινοτήτων αγώνα μεταναστ(ρι)ών, ρομά και μπαλαμών, ντόπιων και "ξένων", όλων των χρωμάτων, θρησκειών και εθνών. Στόχος μας είναι κι εμείς να αποτελέσουμε μια τέτοια συλλογικότητα, με πολύγλωσσα κείμενα και αναφορά, με ανθρώπους που αγωνίζονται μαζί σπάζοντας, όσο περισσότερο γίνεται, σύνορα και αντιθέσεις που γεννά ο καπιταλισμός. Ο αγώνας μας είναι τοπικός, ενάντια στον ρατσισμό στην πόλη και στις γειτονιές, ενάντια στις φυλακίσεις και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, ενάντια στις δολοφονίες στα σύνορα, όμως είναι και διεθνιστικός ενάντια στα αίτια που γεννούν τις καταστροφές που ωθούν τους ανθρώπους να πάρουν τον δρόμο της μετανάστευσης, ενάντια στις γενοκτονίες, τους πολέμους, την οικονομική και οικολογική καταστροφή που δημιουργεί το πάθος των αφεντικών για το όλο και περισσότερο κέρδος.

Κεντρικές μας μέθοδοι είναι οι συνελευσείς, οι ομάδες εργασίας, οι δομές και η εναλλαγή των ρόλων, ενώ αναγνωρίζουμε πως κανένα οργανωτικό εργαλείο δεν αρκεί έξω από μια προσπάθεια διαρκούς καλλιέργειας μίας κουλτούρας συλλογικής ευθύνης, ειλικρίνειας και αλληλοβοήθειας.

Η συλλογικότητα είναι ανοιχτή και συμμετοχή σε αυτήν σημαίνει συμφωνία στις αρχές της. Δεν θέτουμε τους εαυτούς μας εκτός της κοινωνίας, και κατά συνέπεια αντιλαμβανόμαστε πως όλα είμαστε φορείς κυριαρχικών, εγωκεντρικών και ανταγωνιστικών συμπεριφορών καθώς και φέρουμε πατριαρχικά και ρατσιστικά κατάλοιπα. Ωστόσο τα αναγνωρίζουμε ως χαρακτηριστικά φορεμένα και αντίθετα προς τις σχέσεις που επιδιώκουμε, αλλά και αντίθετα προς τον κοινωνικό-πολιτικό αγώνα ευρύτερα. Επομένως συμφωνία στις αρχές σημαίνει και δέσμευση στο να τα αναγνωρίζουμε και να τα αποβάλουμε με συλλογική και προσωπική εργασία.

Τέλος μέσα στην συλλογικότητα βρίσκουμε εργαλεία ωστόσο η ίδια η συλλογικότητα δεν πρέπει να γίνεται αντιληπτή ως εργαλείο προς την επίτευξη σκοπών. Η συλλογικότητα είναι οι άνθρωποί της, οι σχέσεις μας, οι οργανωμένες απαντήσεις που περιέχει, είναι μια διαδικασία που την φτιάχνουμε αλλά και μας φτιάχνει.

Λίγα λόγια για την γενική συνθήκη

Παλαιστίνη

Αντιλαμβανόμαστε πως δρούμε και ζούμε σ' έναν κόσμο τεράτων. Η φρίκη του πόλεμου γίνεται συνήθεια, μια είδηση στη τηλεόραση, αρκεί να βρίσκεται μακριά μας, αρκεί να δολοφονούνται άλλοι και όχι εμείς, αρκεί να γίνεται στα σύνορα και όχι δίπλα μας, αρκεί να συμβαίνει σε άλλες χώρες και όχι στη δικιά μας.

Η συνεχιζόμενη γενοκτονία των Παλαιστινίων αποτελεί σημείο καμπής για την ανθρωπότητα. Όχι μόνο γιατί αποκαλύφθηκε για μια ακόμη φορά πως το καθεστώς κατοχής, απαρτχάιντ, φυλακίσεων και τρομοκρατίας που επιβάλλει το κράτος του Ισραήλ στον παλαιστινιακό πληθυσμό ξέφυγε από κάθε προηγούμενο. Κυρίως γιατί όλη αυτή η ανθρωποσφαγή, οι εκατόμβες νεκρών παιδιών, οι βομβαρδισμοί νοσοκομείων και σχολείων, η διάλυση υποδομών, η εξαναγκαστική πείνα και δίψα, γίνονται χωρίς κανένα ίχνος ντροπής. Γίνονται όλα κάτω από το εκτυφλωτικό φως της μέρας, των social media και των διεθνών παρατηρητών. Είναι τέτοια η κυνικότητα του κράτους του Ισραήλ, αλλά και των συμμάχων του, που τολμούν με πολλά δισεκατομμύρια προπαγάνδας να παρουσιάσουν σαν ήρωες τους εγκληματίες του IDF και τρομοκράτες τον λαό της Παλαιστίνης. Στεκόμαστε δίπλα και μαζί με το διεθνές κίνημα αλληλεγγύης, και μαζί με στους Παλαιστίνιους πρόσφυγες που βρίσκονται στα μέρη μας διακηρύσσουμε πως αγωνιζόμαστε για τη νίκη της παλαιστινιακής αντίστασης, για μια ελεύθερη Παλαιστίνη.

Το ελληνικό κράτος συμμαχεί με τους δολοφόνους του κράτους του Ισραήλ, κι έχει πολλούς λόγους να το κάνει. Πέρα από τα προφανή, της οικονομικής και στρατιωτικής συνεργασίας των δύο κρατών, την ανταλλαγή "τεχνογνωσίας", όπως λένε τους τρόπους βασανισμού των Παλαιστινίων, και την εισροή ισραήλιτικων funds στην ντόπια αγορά, η ελληνική άρχουσα τάξη βλέπει στο Ισραήλ ένα παράδειγμα για το παρόν και το μέλλον. Γιατί το ελληνικό κράτος έχει τους δικούς του εκτοπισμένους και φυλακισμένους πληθυσμούς. Αυτούς που δολοφονεί στα σύνορα και φυλακίζει εγχώρια. Αυτούς τους μεταναστευτικούς πληθυσμούς, όπως και τους ρομά, τους αποκλεισμένους και τους φτωχούς, το ελληνικό κράτος θέλει να μας αντιμετωπίσει το ίδιο "αποτελεσματικά" όπως το κράτος του Ισραήλ.

Λίγα λόγια για την γενική συνθήκη

Ο Πόλεμος κατά των μεταναστριών και η συστηματική επίθεση στους Ρομά

Οι σημερινές συνθήκες που αντιμετωπίζουν οι μετανάστ(ρι)ες στην Ελλάδα δεν απέχουν από το να χαρακτηριστούν ως ένας μη κηρυγμένος πόλεμος εναντίον τους. Η ρατσιστική αντιμετώπιση του ελληνικού κράτους σε μεταναστευτικούς πληθυσμούς έχει βαθιές ρίζες, είτε κοιτάξει κανείς την αντιμετώπιση που είχαν τη δεκαετία του 90 οι μετανάστ(ρι)ες από την Αλβανία, είτε πηγαίνοντας ακόμη πιο πίσω στους ελληνόφωνους προσφυγικούς πληθυσμούς του΄22. Σήμερα, όμως, από το 2015 και μετά έχει εκτοξευθεί η ένταση και η έκταση όχι "μόνο" της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης τους, με διάφορους τρόπους από μικρά και μεγάλα αφεντικά σε όλη την επικράτεια, αλλά έχει εξαπολυθεί ένα δολοφονικό κύμα που εκκινεί από τα σύνορα και φτάνει μέχρι τις πόλεις. Τα δολοφονικά push-backs του λιμενικού, οι βιασμοί,οι βασανισμοί και οι δολοφονίες στον Έβρο, η φυλάκιση με την κατηγορία του υποτιθέμενου "διακινητή" και ο διαρκής και μόνιμος εγκλεισμός σε κλειστές δομές, στρατόπεδα συγκέντρωσης ανθρώπων ουσιαστικά, έχουν ενταθεί, ειδικά μετά το 2020 και την εξαγγελία του αρχηγού του κράτους που αντιμετωπίζει πλέον τους μετανάστες ως "εισβολείς" και εσωτερικούς εχθρούς. Με τον νέο νόμο αυτές οι συνθήκες γίνονται, πλέον, ολοκληρωτικές.

Από 1/1/26 προβλέπεται μία συνολική επίθεση προς κάθε δυνατότητα που είχαν ως τώρα μετανάστες να πάρουν χαρτιά και νομιμοποίηση. Καταργείται η 7ετία και η 3ετία με βάση την εργασία, οι άνθρωποι φυλακίζονται για χρόνια και τιμωρούνται με βαριά οικονομικά πρόστιμα, με μόνο τους "έγκλημα" ότι δεν έχουν έγγραφα. Η Ελλάδα, αλλά και η Ε.Ε., βρίσκεται σε εναν ρατσιστικό και μισάνθρωπο κατήφορο.

Συνθετικό στοιχείο αυτής της αναβαθμισμένης κεντρικής ρατσιστικής πολιτικής είναι και η σύσταση της αστυνομίας για Ρομά, ντόπιους που το κράτος επιμένει να τους συμπεριφέρεται ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Η σύσταση αυτού του αστυνομικού σώματος όχι μόνο συσκοτίζει την φτώχια πίσω από ιστορίες περί εγκληματικότητας (όπως συστηματικά κάνει η άρχουσα τάξη και οι παπαγάλοι της), αλλά επιχειρεί και να την παντρέψει με το σιχαμένο κατασκευάσμα της φυλής. Αποτέλεσμα είναι μια δύναμη κατοχής σε Ρομά οικισμούς με την ξεδιάντροπη ονομασία "Ομάδα Ασφαλούς Συμβίωσης"

Πολύμορφοι Συλλογικοί Αγώνες

Ζούμε σε ένα κράτος που επιδεινώνει κάθε χρόνο και περισσότερο τις ζωές μας,τις συνθήκες ζωής των φτωχότερων κοινωνικών στρωμάτων και μετακυλύει την ευθύνη στις μετανάστριες, τους ρομά, τις μειονότητες, τους πληθυσμούς που δαιμονοποιεί και μεταχειρίζεται με τους πιο απάνθρωπους και δολοφονικούς τρόπους. Εξάγει λυσσαλέο πόλεμο με καθημερινά βασανιστήρια, πογκρόμ και δολοφονίες σε στεριά και θάλασσα.

Οι πολύμορφοι αγώνες και η πολυεπίπεδη συλλογικοποίηση αποτελούν μονόδρομο για όσους αρνούνται να αποδεχτούν έναν κόσμο που βρωμάει καταπίεση και θάνατο, που επιβάλλει στη πλειονότητα των ανθρώπων φτώχια και εξαθλίωση και διαιωνίζεται καταστρέφοντας ό,τι θεωρηθεί απειλή. Έτσι, μέσα στη φρικαλεότητα του πολέμου, τη βιαιότητα της φτωχοποιήσης, το άγχος και τη μοναξιά της ζωής στον καπιταλισμό, οι καταπιεσμένες μερικές φορές δημιουργούμε αναχώματα και αντιστάσεις που μας επιτρέπουν να ανασάνουμε. Από μικρές καθημερινές δράσεις μέχρι οργανωμένες κινητοποιήσεις, προσπαθούμε να σπάσουμε τη παθητικότητα και τον φόβο που μας επιβάλλονται. Βρίσκουμε σημεία συνάντησης με ανθρώπους γύρω μας που δεν κανονικοποιούν τη κτηνωδία και δεν αποδέχονται τη καταπίεση, τη βία και το θάνατο ως όρους ζωής. Μαζί, σπάμε στη πράξη την απομόνωση και τη κουλτούρα του ατομικισμού. Όλοι μαζί, ντόπιες και ξένες, ρομά και μπαλαμοί, μέχρι να χτίσουμε έναν κόσμο που να αξίζει κανείς να ζει.