Για το καμπ της Σιντικής Σερρών. For the camp at Sintiki Cerres.

 [scroll for english]

Το καμπ της Σιντικής Σερρών είναι ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης, μία φυλακή δηλαδή όπου άνθρωποι κρατούνται βάσει της καταγωγής τους για απροσδιόριστα χρονικά διαστήματα υπό τον έλεγχο των δυνάμεων καταστολής και συγκεκριμένα φυλάσσονται απο σταθερά στρατοπεδευμένες δυνάμεις των ΜΑΤ. Είναι ένα στρατόπεδο έξω από τις Σέρρες, σε μία χαράδρα κοντά στα σύνορα με την Βουλγαρία και άρα έξω από τον χώρο και τις σχέσεις των ανθρώπων της τοπικής κοινωνίας.

Οι κρατούμενοι/ες ζουν σε κοντέινερ σε ένα από τα πιο κρύα σημεία της χώρας, με ελλείψεις σε πράγματα όπως σεντόνια, τουαλέτες, ρούχα, φαγητό, είδη υγιεινής και χωρίς ιατροφαρμακευτική κάλυψη, υπό το "δίκαιο" του κάθε ανθρωποφύλακα. Η διοίκηση τους αρνείται οποιαδήποτε ιατρική περίθαλψη και δεν συνταγογραφούν ακόμα και για τα πιο καθημερινά ζητήματα όπως τα δερματικά εξανθήματα από τα οποία υποφέρουν οι άνθρωποι λόγω έλλειψης συνθηκών υγιεινής. Περαιτέρω απομονωτική είναι η συνθήκη της διερμηνείας που είναι ζωτικής σημασίας για τους έγκλειστους. Συγκεκριμένα, παρόλο που επισημως έχουν διοριστεί 7 υπάλληλοι, οι περισσότεροι είναι άφαντοι και όταν παρουσιάζονται απαγορεύεται να μιλάνε στους κρατούμενους. Έχουμε πληροφορηθεί μάλιστα πως δεν είναι καν γνώστες των μητρικών γλωσσών των  μεταναστών που βρίσκονται στη Σιντική.

Ολόκληρο το προσωπικό του καμπ απαγορεύεται να τους μιλάει απο τις καθαρίστριες, μεχρι τους διερμηνείς και τους φύλακες,  τους φέρονται απάνθρωπα και τους βρίζουν. Όλο αυτό το καθεστώς απομόνωσης πυροδοτεί και πολλά ψυχολογικά προβλήματα, για τα οποία όπως γίνεται αντιληπτό δεν υπάρχει καμία μέριμνα με πολλους να πάσχουν από κατάθλιψη και να έχουν αποπειραθεί να αυτοκτονήσουν.

Το καμπ αποτελείται από μία ανοιχτή και μία κλειστή δομή, στην οποία κλειστή κρατούνται άντρες κυρίως αιγυπτιακής καταγωγής, αλλα και μπαγκλαντεσιανής που κυριολεκτικά δεν έχουν ρούχα να φορέσουν και κυκλοφορούν με κουρέλια ή γυναικεία ρούχα πχ φορέματα και υποφέρουν από το κρύο.

Στα μέσα Αυγούστου άνθρωποι από το καμπ μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο λόγω υποσιτισμού. Στις 18 Αυγούστου κάποιοι από τους κρατούμενους επιχείρησαν το αυτονόητο δηλαδή να δραπετεύσουν. Ωστόσο, δεν τα κατάφεραν και συνελήφθησαν. Αργότερα την ίδια μέρα οι μπάτσοι μπήκαν στον θάλαμο του ενός και τον ξυλοκόπησαν. Οι συγκρατούμενοί του τον υπερασπίστηκαν και ξεκίνησαν καθιστική διαμαρτυρία την οποία ο διευθυντής σκέφτηκε να κατευνάσει προσφέροντας 50 ζευγάρια παντόφλες.

Ως επομενο, στις 19 Αυγούστου 266 κρατούμενοι ξεκινούν απεργία πείνας με αιτήματα γύρω από τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης και τις καθυστερημένες διαδικασίες ασύλου. Τα αιτήματά τους δεν ικανοποιούνται.

Στις 12 Νοεμβρίου άνθρωποι στο καμπ εξεγήρονται, κόβουν τα σύρματα στον φράχτη και προσπαθούν να αποδράσουν. Απευθείας, κατέφθασαν ΟΠΚΕ όπου έριξαν κρότου λάμψης και σύμφωνα με Σερραϊκά μέσα και χημικά. Οι μπάτσοι λένε πως κανείς δεν απέδρασε και ότι δύο ανθρωποφύλακες τραυματίστηκαν ελαφρά.

Είναι ενδεικτικό πως από τα ελάχιστα δημοσιεύματα που υπήρξαν, όλα είχαν αποκλειστική πηγή τα δελτία τύπου των μπάτσων, χωρίς φυσικά να αναφέρουν τίποτα για τις συνθήκες κράτησης ή την υγεία των κρατουμένων. Την επόμενη μέρα 30 κρατούμενοι περνούν αυτόφωρο δίχως να εχουν την επιλογή δικής τους υπεράσπισης και καταλήγουν να καταδικάζονται σε 3 χρόνια και 450 ευρώ ο καθένας ενώ ένας από αυτούς καταδικάζεται σε 3 χρόνια και 7 μήνες χωρις αναστολή. Με την ολοκλήρωση της δικής των 30 μεταναστών και την καταδίκη τους, διαχωρίστηκαν σε διάφορες φυλακές σε όλη την ελληνική επικράτεια. Εκδικητικά σε αυτή την προσπάθεια απόδρασης, η διοίκηση τοποθετεί δυνάμεις των ΜΑΤ έξω από την πύλη που φυλάνε σταθερά νυχθημερόν το καμπ.

Οι άνθρωποι σε αυτόν τον τόπο ζούμε σε συνθήκες διαρκούς επισφάλειας και διαβίωσης μέρα με την μέρα, μήνα με τον μήνα. Τα αφεντικά έχουν τώρα και νομικά όπλα ώστε να μας ξεζουμίζουν για 13 ώρες την ημέρα, ενώ όποτε βγαίνουμε στους δρόμους στέλνουν μπάτσους να μας δείρουν. Πρέπει να ρίχνουμε μια ζαριά κάθε φορά που μπαίνουμε σε τρένο και να παίρνουμε μια βαθιά ανάσα κάθε φορά που ανοίγουμε λογαριασμό ρεύματος. Για κάποιους από εμάς όμως η επίθεση δεν σταματάει εκεί.

Το ελληνικό κράτος που ενεργά στηρίζει και συμμετέχει στην γενοκτονία στην Παλαιστίνη, στην απέναντι ακτή της Μεσογείου, καταβάλει συστηματική προσπάθεια ώστε να μετατρέψει ολόκληρη την θάλασσα σε νεκροταφείο και πεδίο κυνηγιού ανθρώπων για τον κάθε αποκτηνωμένο λιμενόμπατσο. Σε κάθε επίπεδο του ο κρατικός και παρακρατικός μηχανισμός, σε σύνορα, σε ΑΤ, σε δικαστήρια, σε καμπ, σε φυλακές (και όχι μόνο) με νομικά και γραφειοκρατικά μέσα, ή/και με ωμή συστηματοποιημένη βία και εγκλεισμό, λειτουργεί ώστε να διαχωρίζει, να υποτιμά, να εξοντώνει κοινωνικά και φυσικά μετανάστριες και μετανάστες σε επίπεδο που πλέον τους αρνείται την ανθρώπινη ιδιότητα, όπως ομολογεί και ο μπάτσος που φώναζε έγκλειστο στην Σιντική "σκύλο". Όσες από εμάς πλήττονται και από αυτούς τους μηχανισμούς είμαστε για το κράτος και τα αφεντικά εργατικό δυναμικό προς ακόμη εντατικότερη εκμετάλλευση, όταν συμφέρει, και προς φυλάκιση, απέλαση ή εξόντωση όταν δεν συμφέρει. Το σύστημα αυτό, σε όλη την διασύνδεσή του με την γενικευμένη ζοφερή κανονικότητα, ονομάζεται θεσμικός ρατσισμός, και δεν είναι τίποτε άλλο παρά η πιο οξεία και εντατική μορφή του πολέμου που μαίνεται εναντίων όλων μας στα κάτω στρώματα της κοινωνίας. Ο θεσμικός ρατσισμός αποτελεί απαραίτητο οπλοστάσιο ώστε το κράτος να μας διαχωρίζει, να μας πειθαρχεί και να μας ξεφορτώνεται, επιτρέποντας στον καπιταλισμό να υποτιμά μαζικά ανθρώπινες ζωές και σχέσεις και να κερδοφορεί.

Ο πρόσφατος νόμος Βορίδη-Πλεύρη, όπως και η υπουργική απόφαση Χρυσοχοΐδη για τις αστυνομικές δυνάμεις κατοχής σε Ρομά οικισμούς, αναβαθμίζουν την πραγματικότητα του θεσμικού ρατσισμού, όπως και συνολικά αναβαθμίζονται οι συνθήκες φτωχοποίησης, ποινικής τρομοκρατίας και πολεμικής εμπλοκής. Η παραμονή στην χώρα χωρίς παραχώρηση ασύλου, δηλαδή η ίδια η ύπαρξη ανθρώπων, τιμωρείται με ποινική φυλάκιση, ενώ μεγαλώνουν τα νόμιμα περιθώρια διοικητικής κράτησης -φυλάκισης δηλαδή- χωρίς κανένα αδίκημα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του κράτους. Η υπόθεση των έγκλειστων στην Σιντική αποτελεί εφαρμογή αυτής της αναβάθμισης, ενώ μας θυμίζει κάτι που είναι ευρέως γνωστό, πως όσο άθλιος και αν είναι ο νόμος πάντα το κράτος θέλει την πραγματικότητα πέντε επίπεδα πιο βάρβαρη.

Το καμπ της Σιντικής αποτελεί παράδειγμα αθλιότητας για το κράτος, καθώς μοιάζει να είναι ένα από τα πιο απομονωμένα καμπ, ενώ η λειτουργία του ως στρατόπεδο συγκέντρωσης είναι ολοκληρωμένη.Θεωρούμε πως η βαρβαρότητα που εξαντλείται στο συγκεκριμένο καμπ, αναδεικνύει τη σαπίλα ολης της κοινωνίας και του κράτους κι αποτυπώνει στο μεγαλείο του τον φυλετικό ρατσισμό. Όσο αποκομμένους κι αν θέλουν τους μετανάστες απο τον αστικό ιστό και έγκλειστους στη φυλακή εμείς οφείλουμε να τους στηρίξουμε και να φέρουμε στο προσκήνιο τους αγώνες τους. Τόσο για αυτούς που προσπαθούν να  επιβιώσουν σε αυτες τις άθλιες συνθήκες του καμπ όσο και για τους 30 φυλακισμένους που τιμωρήθηκαν για την αυτονόητη πράξη της απόδρασης από αυτό το κολαστήριο. Οι μετανάστες του καμπ Σιντικής διεκδικούν τα αυτονόητα, αξιοπρεπείς συνθήκες ζωής, φάρμακα, γιατρούς, χαρτιά για μετακίνηση και την ελευθερία τους. Να μη κλείνουμε τα μάτια μας στους βασανισμούς και την αθλιότητα που επιβάλλει το κράτος κι ο φασισμός. Να μην αποδεχτούμε τη σκλαβιά και την απανθρωποποιήση ως όρο ζωής.

ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ ΤΩΝ ΚΑΜΠ,Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ

FREE 30 OF SINTIKI

ΘΕΛΟΥΜΕ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ, ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ

Μαχαλάς

Ανοιχτή Αντιρατσιστική Συνέλευση στη Δυτ.Θεσσαλονίκη

The Sintiki Serres camp is a concentration camp, a prison where people are held on the basis of their origin for indefinite periods of time under the control of the forces of repression, specifically guarded by permanently stationed riot police forces. It is a camp outside Serres, in a ravine near the border with Bulgaria and therefore outside the space and relationships of the local community.

The detainees live in containers in one of the coldest parts of the country, lacking things such as sheets, toilets, clothes, food, hygiene products, and without medical coverage, under the "law" of each guard. The administration denies them any medical care and does not prescribe even for the most everyday issues such as skin rashes that people suffer from due to poor hygiene conditions. Further isolating them is the condition of interpretation, which is vital for the detainees. Specifically, although seven employees have been officially appointed, most of them are nowhere to be found, and when they do show up, they are forbidden from speaking to the detainees. We have even been informed that they are not even familiar with the native languages of the migrants in Sintiki.

The entire camp staff, from the cleaners to the interpreters and guards, are forbidden from talking to them, treating them inhumanely, and swearing at them. This whole isolation regime triggers many psychological problems, for which, as can be understood, there is no care, with many suffering from depression and attempting suicide.

The camp consists of an open and a closed structure, in which men of mainly Egyptian origin are held, but also Bangladeshi men who literally have no clothes to wear and walk around in rags or women's clothes, such as dresses, and suffer from the cold.

In mid-August, people from the camp were taken to hospital due to malnutrition. On August 18, some of the detainees attempted the obvious, namely to escape. However, they did not succeed and were arrested. Later that day, the cops entered one detainee's cell and beat him up. His fellow detainees defended him and began a sit-in protest, which the director tried to appease by offering 50 pairs of slippers.

As a result, on August 19, 266 detainees began a hunger strike with demands related to the appalling living conditions and delayed asylum procedures. Their demands were not met.

On November 12, people in the camp revolted, cut the wires on the fence, and tried to escape. The riot police arrive immediately, throwing flash grenades and, according to Serres media, chemicals. The cops say that no one escaped and that two guards were slightly injured. It is indicative that of the few reports that were published, all were based exclusively on police press releases, without, of course, mentioning anything about the conditions of detention or the health of the detainees. The next day, 30 detainees were tried without the option of their own defense and ended up being sentenced to 3 years and 450 euros each, while one of them was sentenced to 3 years and 7 months without parole. After the trial of the 30 migrants and their sentencing, they were separated and sent to various prisons throughout Greece. In retaliation for this escape attempt, the administration stationed riot police outside the gate, who guard the camp day and night.

The people in this place live in constant insecurity, living day to day, month to month. Our bosses now have legal weapons to squeeze us for 13 hours a day, and whenever we take to the streets, they send the cops to beat us up. We have to roll the dice every time we get on a train and take a deep breath every time we open our electricity bill. For some of us, however, the attack does not stop there.

The Greek state, which actively supports and participates in the genocide in Palestine, on the opposite shore of the Mediterranean, is making a systematic effort to turn the entire sea into a graveyard and a hunting ground for every port cop. At every level, the state and parastatal apparatus, at borders, in police stations, in courts, in camps, in prisons (and elsewhere), uses legal and bureaucratic means, and/or brutal, systematic violence and confinement, operates to separate, devalue, and exterminate migrants socially and physically to a degree that denies them their humanity, as admitted by the cop who shouted "dog" at the detainee in Sintiki. Those of us who are affected by these mechanisms are, for the state and the bosses, a labor force to be exploited even more intensively when it suits them, and to be imprisoned, deported, or exterminated when it does not. This system, in all its interconnection with generalized grim normality, is called institutional racism, and it is nothing more than the most acute and intense form of war waged against all of us in the lower strata of society. Institutional racism is an essential weapon for the state to divide us, discipline us, and get rid of us, allowing capitalism to massively devalue human lives and relationships and make a profit.

The recent Voridis-Plevris law, as well as the ministerial decision by Chrysochoidis on police forces occupying Roma settlements, reinforce the reality of institutional racism, just as conditions of impoverishment, criminal terror, and military engagement. Staying in the country without asylum, that is, the very existence of people, is punished with criminal imprisonment, while the legal scope for administrative detention—i.e., imprisonment—without any offense in the state's concentration camps is increasing. The case of those detained in Sintiki is an application of this upgrade, while reminding us of something that is widely known: no matter how miserable the law is, the state always wants reality to be five levels more barbaric.

The Sintiki camp is an example of the state's misery, as it appears to be one of the most isolated camps, while its function as a concentration camp is complete. We believe that the barbarity that is exhausted in this particular camp highlights the rottenness of society and the state as a whole and reflects the greatness of racial racism. No matter how isolated they want to keep immigrants from the urban fabric and locked up in prison, we must support them and bring their struggles to the forefront. This applies both to those who are trying to survive in the appalling conditions of the camp and to the 30 prisoners who were punished for the obvious act of escaping from this hellhole. The migrants in the Sintiki camp are demanding what is self-evident: decent living conditions, medicine, doctors, travel documents, and their freedom. Let us not close our eyes to the torture and misery imposed by the state and fascism. Let us not accept slavery and dehumanization as a way of life.

IN THE HELL OF THE CAMPS, REVOLT IS THE ONLY SOLUTION.

FREE 30 OF SINTIKI

WE WANT MIGRANTS IN EVERY NEIGHBORHOOD, CONCENTRATION CAMPS NEVER AND NOWHERE

Mahallas

Open Anti-racist Assembly West Thessaloniki